Historia Jamajki

Jamajka została odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1494 roku. Wyspę skolonizowali Hiszpanie, którzy nazwali to miejsce Santiago. Zajmowali się oni uprawą trzciny cukrowej zmuszając do pracy miejscowych Indian, którzy na skutek ciężkiej pracy i niewolniczego traktowania umierali. Zostali oni zastąpieni ludźmi sprowadzanymi z Afryki.
W 1510 roku gubernatorem Jamajki został Juan Esquivel a cztery lata później jego miejsce przejął Francisco de Geray.
XVII wiek to czas osadzania się na terenie Jamajki Europejczyków, głównie tych, którzy parali się piractwem i przemytem, i dla których Port Royal, jedno z miast Jamajki było doskonałym schronieniem i ważną siedzibą aż do czasu trzęsienia ziemi mającego miejsce pod koniec XVII wieku.
W połowie XVII wieku Jamajka była w rękach Brytyjczyków, Hiszpania zrzekła się praw do wyspy na mocy traktatu madryckiego z 1670 roku. W tym czasie Jamajka słynęła z handlu niewolnikami, którzy pracowali na plantacjach trzciny cukrowej.
Wraz ze spadkiem popytu na cukier, na co miało wpływ pojawienie się tańszego cukru wytwarzanego z buraków, niewolnictwo nie było już tak konieczne. Doprowadziło to do całkowitego zniesienia niewolnictwa murzynów w 1833 roku. W 1872 roku została zmieniona stolica Jamajki, do tej pory była nią Spanish Town, która została zastąpiona Kingston.
Z czasem na terenie Jamajki zaczęły powstawać związki zawodowe, organizacje, które dały początek pierwszym partiom politycznym.
W 1952 roku głową państwa została Elżbieta II reprezentowana na wyspie przez gubernatora. Ten z kolei powołuje rząd, na czele którego znajduje się premier.
6 sierpnia 1962 roku Jamajka uzyskała niepodległość, zostając monarchią konstytucyjną należącą do brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Na czele rządu znalazł się Alexander Bustamante a generalnym gubernatorem Jamajki został Kenneth Blackburne. W dniu tym rozstrzygnięto konkurs na flagę kraju. W tym czasie kraj ten popierał politykę Stanów Zjednoczonych, od których otrzymywał pomoc finansową.
Jamajka to monarchia parlamentarna i członek Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Na czele państwa stoi brytyjska królowa, którą reprezentuje generalny gubernator. Władza ustawodawcza tkwi w rękach dwuizbowego parlamentu, w skład którego wchodzi 21 senatorów, których mianuje gubernator (Senat) i 60 osób wybieranych w wyborach powszechnych (Izba Reprezentantów).