Dla wielu zwolenników muzyki reggae ale też jazzu czy bluesa jedynymi prawowitymi wykonawcami są czarni artyści. Większość białych początkujących artystów śpiewających reggae spotyka się często z krytyką, oskarżeniami o brak własnego stylu czy nawet plagiat. Powodem jest pewnie to, że Murzyni poświęcają całą swoją energię, całe życie muzyce, którą kochają i uprawiają. Muzyka to dla nich przede wszystkim życie, delektują się nią, medytują przy niej. Najpierw są aspekty duchowe, dopiero potem ewentualne źródło utrzymania. Kiedy muzykę pozbawi się tego duchowego charakteru staje się ona pusta, wybrakowana, bez głębokiego przekazu.

Reggae jednak w porównaniu do jazzu czy też bluesa to inny rodzaj muzyki, to właściwie nie tylko muzyka ale i rodzaj pewnego stanu, swojego rodzaju sytuacji duchowej, w której chcemy walczyć ze złem. Taka walka dobra ze złem trwa od pokoleń, już od czasów pierwszych ludzi. Reggae to właśnie muzyka walki z biblijnym Babilonem. Wykonawcy niczym paladyni są oddani swej wierze w upadek zła na świecie.

W nieustannej pogoni za dobrem tego świata wspiera nas Jah, wszechobecny, mądry i dobry Bóg. Zwycięski Lew z plemienia Judy. To właśnie on pomaga i wspiera wykonawców dodając im weny do tworzenia nowych tekstów z przekazem miłości.